جدگالها خود را قوم «نِمَّڑ=نِمَّڙ» مینامند که مفهوم آن احتمالاً «به دور از جنگ و جدال» است. چون جدگالها قومی آرام بوده و از هرگونه جنگ و جدال و خونريزی پرهيز داشتهاند، اين نام را بر خود نهادهاند؛ و يا اين که چون آنها از بنی انمار بودهاند، انماری و سپس نمری خوانده شدهاند.

طبق نظريهی باستان شناسان که به مطالب آن در آتی  اشاره خواهد شد، در گذشته اين قوم فاقد رهبر سياسی بوده و حاکميّت آنها بر عهدهی يک رهبر دينی و مذهبی بوده است. 

برای خواندن مطلب کامل به ادامه مطلب بروید.

 جدگالها خود را قوم «نِمَّڑ=نِمَّڙ» مینامند که مفهوم آن احتمالاً «به دور از جنگ و جدال» است. چون جدگالها قومی آرام بوده و از هرگونه جنگ و جدال و خونريزی پرهيز داشتهاند، اين نام را بر خود نهادهاند؛ و يا اين که چون آنها از بنی انمار بودهاند، انماری و سپس نمری خوانده شدهاند.

طبق نظريهی باستان شناسان که به مطالب آن در آتی  اشاره خواهد شد، در گذشته اين قوم فاقد رهبر سياسی بوده و حاکميّت آنها بر عهدهی يک رهبر دينی و مذهبی بوده است. آنها برای ادارهی کشور خود از قدرت و ارتش نظامی استفاده نمیکردند. اگر کسی از قانون تبعيت نمیکرد، از اجتماع طرد میشد و کسی با وی مراوده نمیکرد؛ و به اين طريق تنبيه میشد. کسی سزای مرگ و کشته شدن را نداشت و با وی برخورد نظامی نمیشد.

پس «نمّر» يعنی قومی که در ميان آنها از جنگ و خون ريزی خبری نيست؛ و اين نام نيز مناسب آنها میباشد. چرا که امروز هم اين قوم را مردمی آرام و بیجدل تشکيل میدهند. آنها همانند گذشتگان خويش همچنان ساده و بیآلايش و با هرگونه جنگ و جدال مخالف میباشند و از جنگ و خون ريزی گريزان هستند؛ مگر اين که کسی بر آنها ظلمی روا دارد و آنها را مجبور کند که به اسلحه دست زنند.

همچنين میتوان آنها را از اخلاف سومریها دانست. چرا که طبق بيان حسن پيرنيا در تاريخ ايران^([1])، حدود سه هزار سال پيش از ميلاد در سومر و کنده کاریهای شهر لاگاش که پايتخت آن بود، به اسمی با نام «نين مار» برمیخوريم که نام يکی از کاهنان بزرگ يا رب النوع بوده است. احتمال دارد که پس از آن، اخلاف اين کاهن يا تابعان اين رب النوع به «نين ماری» شهرت پيدا کرده که به مرور زمان به «نمری» تبديل شده است.

«نمر» در لغت به معنی پلنگ میباشد. شايد به خاطر اين که اين مردم لباسشان از پوست پلنگ بود و در شجاعت و جنگاوری نيز همانند پلنگ بودند و مانند پلنگ بر دشمن هجوم میبردند، به اين نام خوانده شدهاند؛ و به همين دليل نشان پرچم آنان شکل پلنگ بوده است. آن گونه که فردوسی بيان دارد:

بپوشيد تن را به چرم پلنگ     که جوشن نبود و نه آيين جنگ